Przyjdę do ciebie, niebieskooka,

przyjdę do ciebie, gdy będzie świt,

żeby się upić błękitem chabrów,

żeby zrozumieć błękitne sny.

Bo moje oczy są granatowe,

bo w moich oczach jest jeszcze cień,

/który mi kiedyś dziad mój zostawił,

gdy rozstrzelany był każdy dzień./bis

Przyjdę do ciebie, niebieskooka,

przyjdę do ciebie w rozkwicie dnia,

żeby popatrzeć w zwierciadło nieba,

żeby dosięgnąć błękitu dnia.

Bo moje oczy są granatowe,

bo w moich oczach jest ciemność drzew,

którą mi kiedyś dziad mój zostawił,

gdy musiał nosić w plecaku gniew.

Przyjdę do ciebie, niebieskooka,

przyjdę do ciebie w pogodny czas,

żeby zrozumieć, że tam, wysoko,

może być miliard zwyczajnych gwiazd.

Bo moje oczy są granatowe,

bo w moich oczach granatów pęk,

które mi kiedyś dziad mój zostawił,

bym nigdy nie znał, co znaczy lęk.^[2]