Raz czarny król chciał zmiany ról

I zabrał się do pracy

Zdziwił się mocno biały król

I nie chciał mu wybaczyć

Za bary wzięli się i krew

Polała się obficie

Publika śmiała się do łez

Bawiła znakomicie

(z białego króla czarna krew, z czarnego biała)

Umiera król, niech żyje król

To walka ostateczna

Kto komu zada większy ból

Kto znajdzie się na deskach

Dziesiątki ciosów prosto w twarz

Potężna siła w pięściach

I padli razem, minął czas

Choć blisko byli szczęścia

Kto wygrał dzisiaj w walce tej

Dla kogo tron i splendor

Kto cały, zdrowy że aż hej

No kto? – jak zwykle sędzia^[1]