Moja matka Aragonką,

Francuzem ojciec jest,

jedyną swą córeczkę –

wydali za mąż mnie.

Wydali mnie za Żyda,

co dom w Stambule ma.

On sypia pod pierzyną,

zaś pod kocykiem ja.

On dobre pija wina,

a zwykłą wodę ja,

on zawsze je do syta,

przymieram głodem ja.

Obudził mnie raz w nocy,

bo pić mu chciało się.

Nie było wody w domu,

do studni posłał mnie.

A że już późno było,

sen w drodze na mnie spadł,

w tym śnie spotkałam chłopca,

całusy dwa mi dał.

– Nie całuj mnie, mój chłopcze,

nie całuj, błagam cię,

gdy pan mój mąż się dowie,

niechybnie zgładzi mnie,

a zanim on mnie zgładzi,

śmierć sobie zadam ja…

– Poczekaj, nie tak szybko,

twój mąż to przecież ja…^[1]