...A głowa wsparta na lafety ścianie,

Smutku i wspomnień ciężarem brzemienna –

Do zimnego żelaza tuli się półsenna,

By ochłodzić tęsknotą rozpalone skronie...

I zda się, że to działo, co śmierć tylko sieje,

Co tysiącem piorunów z czarnej paszczy błyska,

Że mnie do swego łona zimnego przyciska

Koi smutek i duszę uzbraja w nadzieję...

I tak się już przywykło – na lafecie siadać –

Wić wspomnień nić pajęczą, sercem w dal uciekać...

Błędną myślą w przyszłości tajniki się skradać.

Cisza... Tylko o hasło szyldwach kogoś pyta –

Już niebo się zaczyna blaskiem przyoblekać

I nowy nam dzień trudu – może krwawy – świta…^{[1], [2]}