Nocny pociąg trzecia klasa,

w korytarzu ona, on(1).

Ona postać rasa, klasa,

on jest „z Wilna” szyk, bon ton(2).

Znaczy sia, ja panią kocham!

Sapie przy tym niby miech,

w uszko grucha, ona słucha,

nagle ona głośno w śmiech:

Ta co pan buja, ta ja zy Lwowa,

ta daj pan spokój, ta ja si na tym znam.

Na ty kawałki ja za murowa,

ja w sprawach serca duświadczeni mam.

Ta po cu tracić naderemni słowa,

jak pan mni kocha, to wisz pan, co pan zrób?

Ta jedź pan ze mnu do megu Lwowa

i nim co bedzi, to bier pan ze mnu ślub!

Czasem bywa, że z lwowianką

się lwowianin spotka gdzie.

On jej mówi: Joj, kuchanku,

ta joj, ta czemu ni?

To ja du mamci pójdy jutru,

ali dziś pucałuj mni.

To ja miłuji, to ja szanuji,

a ona z niegu śmieji si:

Ta co pan buja, ta ja zy Lwowa,

ta daj pan spokój, ta ja si na tym znam.

Na ty kawałki ja za murowa,

ja w sprawach serca duświadczeni mam.

Ta po cu tracić naderemni słowa,

jak pan mni kocha, to wisz pan, co pan zrób?

Ta jedź pan ze mnu do megu Lwowa

i nim co bedzi, to bier pan ze mnu ślub!

Czy z Warszawy, czy z Poznania,

wszędzie panny – istny cud.

Wszystkie skore do kochania,

tylko Lwów – to zimny gród.

Na nic wiersze, sentymenty,

każda z nich zasady ma.

Mów lwowiance komplementy,

a ona ci odpowiedź da:

Ta co pan buja, ta ja zy Lwowa,

ta daj pan spokój, ta ja si na tym znam.

Na ty kawałki ja za murowa,

ja w sprawach serca duświadczeni mam.

Ta po cu tracić naderemni słowa,

jak pan mni kocha, to wisz pan, co pan zrób?

Ta jedź pan ze mnu do megu Lwowa

i nim co bedzi, to bier pan ze mnu ślub!^[1]