O Ty Przedwieczny, który lat tysiące,

Co dzień i gasisz i zapalasz słońce.

Boże o Tobie jak ja myśleć lubię,

Lecz zawsze myślę i w myślach się gubię.

Czy rzucę okiem po tej nędznej ziemi,

Gdzie pełza robak pod stopy mojemi,

Czy w Twe błękitne niebo wzrok zanurzę,

Wszędzie Cię szukam po całej naturze.

Tyluś naturę ubogacił wdzięki,

Wszędzieś wycisnął ślady Twojej ręki,

Wciąż mi Twe dzieła zastępują drogę,

A Ciebie, Stwórco, obaczyć nie mogę.

I któż Ty jesteś, Panie niezmierzony?

Musisz być mocami, kiedy ciskasz gromy;

Musisz być dobrym, kiedyś miłość stworzył,

I dla śmiertelnych niebiosa otworzył.

Dziś oczy moje zakryte pomrokiem,

Czuję Cię w sercu, lecz nie widzę okiem,

Obym Cię Panie ujrzał jakim cudem,

Jakim Ty jesteś, śpiewałbym przed ludem.^[1]