Jeśli chcecie zaśpiewać coś od siebie

I marzycie, żeby was usłyszał świat

Wszystkie znaki na ziemi i na niebie

Mówią zgodnie porzućcie zamiar wasz

Jeśli jednak potrzeba jest tak mocna

I nie może być inaczej tylko tak

Strona blada ukazuje się odwrotna

Posłuchajcie mojej rady póki czas

Odwalcie się wszyscy od miłości

Ona sama z siebie ledwie żywa już

Wycieńczona wieczną pracą

Pluje krwią, panowie za co

Leży zdechła w rowie

Psuje się i cuchnie wkoło, jak wesoło

Gnije, a przez skórę sterczą połamane kości

Odwalcie się wszyscy od miłości

Jeśli chcecie coś może więcej dodać

Gwóźdź do trumny jeszcze jeden wbić

Szczerze powiem waszych cennych głosów szkoda

Ona już się nie podniesie, aby żyć

Własne żądze zaspokójcie w swoich domach

Róbcie sobie dobrze tak jak komu w smak

Używajcie na zwierzętach i fantomach

A refrenu posłuchajcie jeszcze raz

Odwalcie się wszyscy od miłości

Ona sama z siebie tra la la la la . . .

. . . . . połamane kości

Odwalcie się wszyscy od miłości^[2]