W słońcu się wygrzewał dobry opat Piotr, mamo,

w słońcu się wygrzewał dobry opat Piotr,

na tyłku białe portki, z wierzchu duży chwost,

na tyłku białe portki, z wierzchu duży chwost.

A przez dziurkę damy podglądają go, mamo,

a przez dziurkę damy podglądają go:

– Cóż to, bracie Piotrze, co ma znaczyć to,

co to ci tak sterczy z gaci niczym knot?

– Z dołu amunicja, z przodu groźna broń, mamo,

z dołu amunicja, z przodu groźna broń,

przy jej to pomocy poluję co noc,

przy jej pomocy poluję co noc.

– Hejże, bracie Piotrze, wstąpże do nas, wstąp, mamo,

hejże, bracie Piotrze, wstąpże do nas, wstąp!

– Nie mogę, o pani, Bóg poświadczy to,

przecież nie dam rady – was tam jest ze sto.

Od słowa do słowa dał się skusić Piotr, mamo,

od słowa do słowa dał się skusić Piotr

i w różanej wodzie wykąpały go,

miękkim prześcieradłem wysuszyły go.

Sto dwadzieścia niewiast, sto dwadzieścia łon, mamo,

sto dwadzieścia niewiast, sto dwadzieścia łon –

prócz biednej kucharki, bo miał w końcu dość,

prócz biednej kucharki, bo miał w końcu dość…

– Wcale dość nie miałem, przebóg, to nie to, mamo,

wcale dość nie miałem, przebóg, to nie to!

Wcale dość nie miałem – krzyczał prędko mknąc,

i wpadł tylnym wejściem – i tak też ją wziął.

Sto dwadzieścia córek – już w kołyskach śpią, mamo,

sto dwadzieścia córek – już w kołyskach śpią.

Syna ma kucharka, w kuchni chowa go.

Sto dwadzieścia jeden – to dopiero plon!

W słońcu się wygrzewał dobry opat Piotr, mamo,

w słońcu się wygrzewał dobry opat Piotr,

a przez dziurkę damy podglądały go,

a przez dziurkę damy podglądały go…^[1]