Gdzieś daleko gdzie się kończy wielka woda.

Gdzie nie manna spada z nieba tylko grom.

Choć tam ludzie są kapryśni jak pogoda,

zawsze w biedzie ktoś pomocną poda dłoń.

Gdzieś daleko gdzie ma niebo kolor ziemi.

Gdzieś gdzie ludzie swoje życie piekłem zwą.

Tam gdzie lato jest bez słońca i bez cieni,

tam od dziecka mam rodzinę i swój dom.

Ref.

Mój dom, mój dom.

Mój dom, to jest przystań w której mieszkam.

Mój dom, mój dom,

gdzie codzienność jest jak orzeł albo reszka.

Mój dom, mój dom.

Mój dom, to jest przystań w której mieszkam.

Mój dom, mój dom,

gdzie codzienność jest jak orzeł albo reszka.

Tutaj łąki są brązowe od zieleni

bo tu z czasem każdy kolor zmienia ton.

I ja życie swe na lepsze mógłbym zmienić,

lecz nie zmienię, bo tu przecież jest mój dom.

Ref.

Mój dom, mój dom.

Mój dom, to jest przystań w której mieszkam.

Mój dom, mój dom,

gdzie codzienność jest jak orzeł albo reszka.

Mój dom, mój dom.

Mój dom, to jest przystań w której mieszkam.

Mój dom, mój dom,

gdzie codzienność jest jak orzeł albo reszka.^[1]