Pamiętne dawne Lechity,

Żyły i męstwem i cnotą,

Wolność kochaną i złotą

Nad wszystkie kładły zaszczyty.

Bo w cnotliwym zawsze łonie

Do wolności ogień płonie.

Rycerstwo w zbroi sypiało;

Trąbą zbudzone do chwały,

Lasy przebiegło i skały

Za bóstwem swoim, za chwałą;

Bo gdy zbroja chwałę daje,

Stal się lekkim skrzydłem staje.

A wrogom bronią zabraną

Młodzież, tęskniąca do sławy,

W czasie swych ojców wyprawy,

Ćwiczyła dłoń młodocianą.

Męski zapał ssała z mlekiem,

W męską siłę rosła z wiekiem.^{[1], [2], [3], [4]}