Pan z nieba i z łona Ojca przychodzi,

Oto się z Maryi dziś Jezus rodzi.

Łaski przynosi, kto o nie prosi

Odpuszcza grzechy, daje pociechy.

O Panie nasz Święty, cud niepojęty!

Przystąpmy do Tego z swemi prośbami,

Którego oczęta spłynęły łzami;

Niech łaska, Boże, Twoja wspomoże,

Zlituj się, Panie, oddal karanie

Od nas grzesznych ludzi, gdy trąba zbudzi.

Pamiętaj na dobroć! Co się to stało,

Żeś przyjął z Maryi, Bóg, ludzkie ciało?

Panna nosiła, Panna powiła,

Grzały pieluszki, czcili pastuszki,

Monarchy witali, gdy Cię poznali.

A siano i żłóbek i bydląt dwoje

Bawiły pieszczone ciałeczko Twoje;

Powieczki łzami, jakby perłami,

Przy piersiach snęły, gdy zatonęły.

Sam robaczek w głodzie, a świat w wygodzie.

O Panie! Tyś z Ojca, Tyś światło z Boga,

Ubogiś i Twoja Matka uboga;

Te czynią kroki Boskie wyroki,

Aby stworzony człowiek korony

Dostąpił przez Ciebie i mieszkał w niebie.

Wejrzyj, o nadziejo! Dawco zbawienia,

Na nędznych ubogich, któremu pienia

Oddają zorze, ziemia i morze,

Co tylko czuje, kołem się snuje,

Jan jeszcze w żywocie, znał Cię w istocie.

Te same czynimy Tobie i Twemu

Ojcu i Duchowi w Bóstwie równemu,

Brzmiące okrzyki przez swe języki,

Głębokie dzięki. Święty na wieki,

Troisty-jedyny, odpuść nam winy!^{[1], [2]}

Pan z nieba i z łona Ojca przychodzi, –

Oto się z Maryi dziś Jezus rodzi, –

Łasiki przynosi, kto o nie prosi, –

Odpuszcza grzechy, daje pociechy; –

O Panie nasz święty, cud niepojęty.

Przystąpmy do tronu z swemi prośbami, –

Którego oczęta spłynęły łzami; –

Niech łaska, Boże, Twoja wspomoże. –

Zlituj się, Panie, oddal karanie. –

Od nas grzesznych ludzi, gdy trąba wzbudzi.

Pamiętaj na dobroć, co się to stało, –

Żeś przyjął z Maryi nikczemne ciało; –

Panna nosiła, Panna powiła, –

Grzały pieluszki, czcili pastuszki, –

Monarchy witali, gdy Go poznali.

A siano i żłóbek i bydląt dwoje, –

Bawiły pieszczotne ciałeczko Twoje, –

Powieczki z łzami, jakby perłami, –

Przy piersiach snęły; gdy zatonęły; –

Sam Robaczek w głodzie, a świat w wygodzie.

O Panie! Tyś z Ojca, Tyś światło z Boga, –

Ubogiś i Twoja Matka uboga; –

Te czynią kroki Boskie wyroki, –

Aby stworzony człowiek korony –

Dostąpił przez Ciebie i mieszkał w niebie.

Wejrzyj, o Nadziejo, Dawco zbawienia, –

Na nędznych ubogich, któremu pienia –

Oddają zorze, ziemia i morze, –

Co tylko czuje, kołem się snuje; –

Jan jeszcze w żywocie znał Cię w istocie.

Te same czynimy Tobie i Twemu –

Ojcu i Duchowi, w Bóstwie równemu, –

Brzmiące okrzyki przez swe języki. –

Głębokie dzięki: Święty na wieki, –

Troisty, jedyny, odpuść nam winy. Amen.^[2]