Pasterze drzymali w dolinie, paszący bydełko, owce i barany,

Alić o północnej godzinie, Anioł jasnością, odziany

W przyjemnym rozgłosie, milszą nowinę nad życie,

Oznajmił, że dziś zrodziło się, Boskie w Betlejemie Dziecię.

Pasterze się ze snu porwali, chcąc iść razem w drogę,

By się nic nie bawić,

A bydełko jakże zostawić, myślą, co tu czynić dalej:

A wtem jasność sroga, każdego uderzy w oczy;

A to co! Krzykną, ach dla Boga! Że tak widno o północy,

A więc wszyscy razem co żywo, pasterze lękliwi do szopy bieżeli.

Aby zobaczyli to dziwo, które głosili Anieli,

Przychodzą. W oborze: Panna, Staruszek i Dziecię,

Takież to, krzykną wielki Boże! Ubogie Twoje powicie!

Lecz ich nie zraziły bydlęta, wół i osioł, liche pieluszeczki w żłobie.

Swoje oddawali prezenta poklękawszy, Boże Tobie!

I my dziś klękamy przed Twym Bożym majestatem,

Kornemi naszemi modłami, wielbimy Cię z całym światem.^{[1], [2]}