Piękne jest koło rycerskie,

Komu dał Bóg serce męskie,

Hetman wojsko kołem toczy

Nieprzyjacielowi w oczy.

Wozy łańcuchami spinają,

Bo się trwogi spodziewają.

A gdy już się potkać mieli,

Jezu Chrysta zawołali:

„Jezu Chryste Nazareński!

Wejrzyj na lud chrześcijański”.

W żarskim biegu drzewce kruszą,

Niejeden się żegna z duszą.

Jednemu się mienią oczy,

A z drugiego krew się toczy.

Trzeci woła, by dobito,

Albo szablą łeb ucięto.

A ci, co w mogiłach leżą,

Do pewnego kresu bieżą.

Trzeba żołnierza szanować,

Chleba, soli nie żałować.

Suknia na nim nie blakuje,

Dziurami wiatr wylatuje.

Chustka jest czarna za pasem,

Ale i tej pusto czasem.

Chociaż żołnierz nie ubrany,

Przecież ujdzie między pany;

Zapłać mu, Jezu, z nieba,

Boć go jest pilna potrzeba^[1]