Nie panom wysługiwać się,

Nie tron ich wspierać krwawy –

Wolności ludu bronić chce

Czerwony Pułk Warszawy!

Nie otumania słowa nas

Z pałacu czy z ambony –

Przewodni znak roboczych mas

To sztandar nasz czerwony!

Nam szepczą: Polska, święta rzecz,

Więc – polskim panom służyć!

I chłopską krew, a pański miecz

Dla dobra kraju użyć!

A my odkrzykniem: wara wam,

Roboczej krwi złaknionym,

Od naszych bram – wszak wstaje „cham”

I wali wasze trony!

Nie wrogiem naszym obcy lud –

Czy padły, czy zwycięzca.

Nam wrogiem ten, co dzierży knut –

Obcy, czy „swój” ciemiężca!

Wyroślim z tych mazurskich pól,

Z warszawskich piwnic piekła –

Dręczył nas car i gnębił król,

I zgraja panów wściekła!

Dawalim życie im, swój los!

Oni nam – głód i nędzę.

Dziś śmierć im wieści buntu głos,

Dziś kres ich złej potędze

Dawalim pracę im i krew,

Oni nam śmierć i zdradę –

Dziś kulą im zanucim śpiew,

Zakłócim im biesiadę(1).

Towarzysze! Naprzód marsz

Za głodnych mas miliony!

Wyzwoli braci w ogniu szarż

Warszawy Pułk Czerwony!

Wysoko wzniesie sztandar swój

Radosny sztandar krwawy –

Gdy ruszy w bój, w śmiertelny bój,

Czerwony Pułk Warszawy!^[1]