Głośno niech zabrzmi dziś „Odwetu” zew

Nad Ojczyzną skutą w niewoli,

Głośno dziś niech rozlegnie się nasz śpiew,

Niechaj plunie w twarz smutkowi naszej doli.

Podziemny i szary nasz trud

Ciężkim jarzmem barki nam gnie,

Wiara w zmartwychwstania Polski cud,

Żarem serc naszych tchnie.

Na warcie my, jak jeden mąż,

Jak psy wciąż ścigani i tropieni,

Lecz niezłomnie wierzymy wciąż,

Że przyjdzie czas!

A wtedy wszystko się odmieni!

Zabrzmi swobodny już „Odwetu” zew,

Matka Polska otworzy oczy

I popłynie obfitą strugą krew,

Którą hojną dłonią każdy z nas wytoczy.

Wtedy poprzez śmierć, ból i łzy,

Przez bomb huk, świst kul i ryk dział,

Pójdziemy ku Wolności – my,

Ścieląc jej drogę z ciał.

Ojczyzny najświętszy nam znak,

Poniesiem na ostrzach swych bagnetów

I w radosny wyruszy szlak,

Podziemna i ukryta dziś

Armia „Odwetu”!^[1]