Garniemy się do muzyki,

muzyka to jest nasz festyn,

kochamy trąbki i smyki,

obój, klarnet, klawesyn.

Jest w domu lichtarz nieduży

z wysoką świecą szkarłatną;

ona do koncertów służy,

do dźwięku dodaje światło.

Ty ją zapalasz w godzinie

muzycznej i płomyk świeci

w chwili, gdy z głośnika płynie

Koncert Brandenburski Trzeci.

Radość jak poważny taniec

przesuwa swój cień po ścianach.

I pada świecy pełganie

na twarz Jana Sebastiana.

Lipski kantor bardzo mile

uśmiecha się zza oszklenia.

Chciałabym wszystkie takie chwile

ocalić od zapomnienia.^[2]