Szeroko płyń, piosenko, wciąż dalej nas prowadź,

bo po tośmy młodzi, by przyszłość budować,

by śmiałym ramieniem na warsztat wziąć świat

i nowy, szczęśliwszy narzucić mu ład.

Więc z miasta i ze wsi, z miasteczka i z wioski

pod sztandar młodzieży, pod znak zetempowski!

Wysiłek nasz pomnóż i trud z nami dziel,

aż wspólnym zwycięstwem osiągnie się cel.

Kto młode ma serce i zdrowe ma ręce,

i młodą, radosną chęć czynu we krwi,

ten z nami niech złączy się w wspólnej piosence,

ten z nami niech nowe buduje dni!

Od młota, od książki, od pługa, od kielni,

zapałem swym silni i wiarą swą dzielni,

my, młodzi żołnierze, idziemy na bój

o szczęście milionów, o nasz los i twój.

Od pługa, od kielni, od książki, od młota,

jednaka w nas wola, jednaka ochota,

więc rytm naszej pracy niech rośnie co dnia

i męski, szlachetny nasz wyścig niech trwa!

Kto młode ma serce...

Przez wszystkie granice i morza, i lądy,

przez wszystkie opory i wszystkie przesądy,

kto młody, kto walczyć o lepszy chce świat,

z tym sercem jesteśmy, bo ten jest nasz brat.

Każdemu, kto drugich niedoli się ujął,

tym wszystkim, co walczą, i tym, co budują,

w dalekie a bliskie, w ich miasta i wieś,

braterską otuchę niech niesie ta pieśń!

Kto młode ma serce...^[1]