Do Ciebie, Panie, wznosim nasze prośby,

Czy dary wieńczysz, czyli straszysz groźby,

Zawsze jest wsparcie przed Twym świętym progiem,

Boś Ty jest Bogiem.

Stwórco! Stworzenie wsparcia Twego czeka,

Z niczegoś stworzył marnego człowieka;

A dając duszę, choć zejście przyśpieje,

Dałeś nadzieję.

Bo cóż żyć bez niej! Dar nie byłby darem,

Tyś dobroczynny przedziwnym wymiarem

Połączył życia nierozdzielne skutki,

Radość i smutki.

Czyli te gnębią, czy tamte podnoszą,

Marnemi rzeczmi są radość z rozkoszą,

Twego świętego wykonanie prawa,

To zysk nadawa.

Natenczas, czy człek płacze czy się śmieje,

Orzeźwiającą po wziąwszy nadzieję,

Oczy, co wzmaga radość, smuci trwoga –

Wznosi do Boga.

Wznosi, ponosząc przykrości i blizny,

W uczuciach swoich dla miłej Ojczyzny,

A bardziej cierpiąc, kiedy oną traci,

Wznosi za braci.

Karze Pan nędzą, wieńczy szczęśliwością,

Darami Jego są smutek z radością,

Lepiej, że Ojciec, co pożytek wznieci,

Niżeli dzieci.

Jeśli o dary prosić nam się godzi,

Daj, niech się drogiej Ojczyźnie powodzi,

Niech wiedzą, co ją gnębią przez zuchwałość,

Że Ty dasz trwałość.

A gdy Cię wzruszą nasze losy srogie,

Chowaj Kościuszki życie wszystkim drogie,

On jeden pęta haniebne z nas zrzuci

I wolność wróci!^[1]