I

Pędzi Kozak przez stepy,

A koń pod nim szalony;

Kozak potem ocieka,

Chrapy konia spienione.

I pytało już wielu:

„Gdzie tak pędzisz, Kozacze?”.

„Pędzę sobie bez celu,

Dusza pędzić mi każe,

 Dusza pędzić mi każe,

 Dusza pędzić mi każe”.

II

Pędzi Kozak równiną,

Mija grzywy burzanów;

Świat galopem przecina,

Frunie w kurzu tumanach.

Jak grot strzały się wdziera

Między żebra przestworzy;

Pędzi Kozak bez celu,

Dusza pędzić mu każe,

 Dusza pędzić mu każe,

  Dusza pędzić mu każe.

III

Pędzi Kozak przez lasy,

Smaga konia nahajem;

Wiatr północny wziął w jasyr

I wciąż prędzej, wciąż dalej.

Mknie przez puszczę w natchnieniu,

Na spoczynek nie zważa;

Pędzi Kozak bez celu,

Dusza pędzić mu każe,

 Dusza pędzić mu każe,

  Dusza pędzić mu każe.

IV

Pędzi Kozak przez bagna,

Przez futory i sioła;

Rwie do przodu!… Lecz nagle

W biegu rzekę napotkał.

Więc spiął silniej ogiera,

Dniepr szeroki przesadził;

Pędzi Kozak bez celu,

Dusza pędzić mu każe,

 Dusza pędzić mu każe,

  Dusza pędzić mu każe.

V

Pędzi Kozak przez pola,

Łęgi, wzgórza, parowy;

Huczy cwałem po drogach,

Wicher ci to – czy człowiek?

Jest – i nie ma go w mgnieniu,

Pewnie z diabłem gna w parze;

Pędzi Kozak bez celu,

Dusza pędzić mu każe,

 Dusza pędzić mu każe,

  Dusza pędzić mu każe.

VI

Śpiewak jest jak ten Kozak,

Dzikiej pieśni dosiada;

Pędzi na niej przez słowa,

Rymy, nuty i brawa.

Śpiew rozwija się, wzbiera,

Brzmi wciąż mocniej, wciąż piękniej;

Pędzi Kozak bez celu,

Śpiewak pędzi bez… puenty,

 Śpiewak pędzi bez puenty,

 Śpiewak pędzi bez puenty.^[1]