W górę serca, świat się pali,

Sądy Boże głosi dzwon.

Próchno zbrodni w gruz się wali,

W gruz przemocy leci tron.

Dość już kajdan, łez i kłamstwa dróg!

W piersiach ludu zmartwychwstaje Bóg.

Cary, zbiry z drogi precz!

Z narodami Bóg i miecz!

Bóg nad nami z piorunami:

Cary, zbiry, z drogi precz!

W górę serca! Polska wstaje,

Krwią obmyta z krwawych plam;

Uścisnęła ludy, kraje,

Ludom rzekła: „Pokój wam!”

Chwała Panu! Sługom czarta zgon!

Święta nasza idzie zasiąść tron!

Z drogi cary! Zbiry precz!

Z polskim ludem Bóg i miecz!

Bóg nad nami – z piorunami,

Z drogi cary, zbiry precz!

Ze sztandaru Orzeł Biały,

Biały anioł z błoni róż,

Wieje skrzydłem w pola chwały,

W pola zwycięstw, śmierci, burz.

Za nim! Za nim kędy zwróci lot,

Nagie piersi nieśmy w bitew grzmot!

Z drogi cary...

Gdzie najgęściej śmierć powiewa,

Z piersi naszych zróbmy wał.

Umierając Polak śpiewa,

Pocałunkiem jemu strzał.

Ty nam, Święta, żyj po wieków wiek,

Od mórz dawnych aż do dawnych rzek!

Z drogi cary...

Kto polegnie, temu sława

Za spełniony syna ślub!

Kto się zlęknie – hańba krwawa,

Hańba i bezczesny grób! Idźmy! –

Za nas tam przed Boga tron

Lecą modły matek, sióstr i żon.

W piekło cary! Zbiry precz!

Z polskim ludem Bóg i miecz!

Bóg nad nami – z piorunami:

W piekło cary! Zbiry precz!^[1]