Ani kontusz na nim aksamitny,

Ani pas go zdobi lity, słucki,

W szarej burce, lecz duchem błękitny,

Jedzie polem brygadier Piłsudski(1).

Ręce cicho na łęku oparte,

Patrzy twardo w wir śnieżnej zawiei,

Śród pustkowia sprawuje swą wartę,

Nieśmiertelnej brygadier nadziei.

Były lata zła, nędzy i głodu,

Aż się ozwał głos walki z barykad –

Zapomniano już krzywdy narodu,

Kto dziś mściwy – romantyk, unikat.

Niewolnictwo zmroczyło krwi tętno,

Przygłuszyło wolności głos ludzki.

Ten ci krwią ją miłuje namiętną,

Wartujący brygadier Piłsudski.

Poczerniały od mroków więzieni,

Kędy nie masz uśmiechów radości –

Termopilczyk, gdy inni znużeni,

Czuwa bacznie w serdecznej wierności.

I ołowiem tnie w ruskie okopy,

A strzał każdy wśród wrogów śmierć wznieca,

Stoi w mroku pod bokiem Europy

Niepodległej Ojczyzny forteca.

Sztandar z Orłem powiewa na wale –

Któż się zdobył na trud ten nadludzki?

Sztandar Polski wzniósł w niebo zuchwale

Wartujący brygadier Piłsudski.^{[1], [2]}