Koledzy, dajcie dłonie,

wesołej pieśni tony

wzywają dziś nas, wzywają dziś nas.

My w marszu noga w nogę

przez wspólną życia drogę

kroczymy wraz, kroczymy wraz.

W jedności nasza siła,

a przyjaźń sercu miła.

Gdy tęsknota dręczy cię,

kiedy smutno ci i źle,

patrz, kolego, to moja dłoń.

My wszyscy jakby bracia –

wszystkim jednako dał los –

słońce i pogodę,

w piersiach serce młode

i do pieśni chętny głos.

I jak co rok radośnie,

tam gdzie jest miły nasz kra

słońce jasno świecić ma,

serce kochać ma co dnia

i rozkwitać musi wonny maj!

Choć w stepie wicher wieje,

choć w tajdze mróz szaleje,

nie wiemy, co lęk, nie wiemy, co żal.

My z burz i wichrów drwimy,

wśród śniegów białej zimy

idziemy w dal, idziemy w dal.

Stoimy druh za druha,

cóż znaczy zawierucha,

lot wysoki sięga zórz,

nurkujemy w głębie mórz.

Nam nie trudno w przyjaźni żyć.

My wszyscy...

Hej, ramię do ramienia,

my z przeszkód i zmęczenia

śmiejemy się wciąż, śmiejemy się wciąż.

Nie grozi nic szeregom,

bo wszyscy za jednego,

jak jeden mąż, jak jeden mąż!

A czasem bliska dusza

goręcej serce wzrusza

i tęsknoty pierzcha mrok,

gdy serdeczny, ufny wzrok

zmienia przyjaźń w miłości moc!

My wszyscy...^[2]