Kiedy się wypełniły dni

i przyszło zginąć latem,

prosto do nieba czwórkami

szli żołnierze z Westerplatte.

A lato było piękne tego roku.

i tak śpiewali: ach, to nic,

że tak bolały rany,

bo jakże słodko jest teraz iść

na te niebiańskie polany.

W Gdańsku staliśmy tak jak mur,

gwiżdżąc na szwabską armatę,

teraz wznosimy się do chmur,

żołnierze z Westerplatte.

A na ziemi było tyle wrzosów na bukiety.

I ci, co mieli dobry słuch i wzrok,

słyszeli pono,

jak dudni w chmurach równy krok

Morskiego batalionu.

Kiedy wiatr zimny będzie dął

i smutek krążył światem,

w środek warszawy spłyniemy w dół,

żołnierze z Westerplatte.^[2]