Pieśni nasze promieniste

Narodowych uczuć brzmienia.

W was natchnienie bije czyste,

Co nam serca opromienia,

Wyście bracia mi rówieśni,

Was ma dusza przygarnęła,

Śniąc odgłosy cudzej(1) pieśni

„Jeszcze Polska nie zginęła!”

Kiedy matka nad kołyską

Śpiewa dziecku piosnek roje,

A dziadunio, siedząc blisko,

Przypomina dawne boje...

Wtedy szczęściem pierś nabrzmiewa,

Myśl błękity by objęła,

Gdy dziecięciu matka śpiewa:

„Jeszcze Polska nie zginęła!”

Kiedy młodzian wzrósłszy w siły,

Za kraj w boju walczyć spieszy,

I rzucając domek miły,

Rozpłakane dziewczę cieszy:

Nie patrz wtedy w jego oczy,

Bo by w twoich łza płynęła,

Gdy śle piosnkę zza przeźroczy:

„Jeszcze Polska nie zginęła!”

Wre bój krwawy na dolinie,

Bój najświętszy o swobodę,

Rycerstwa hufiec ginie,

Krwią rumieniąc rzeki wodę,

Jednak pośród wrzącej bitwy

Pieśń rycerskie wieńczy dzieła,

Pieśń najdroższej nam modlitwy:

„Jeszcze Polska nie zginęła!”

O piosenko promienista,

Narodowych uczuć brzmienie,

W tobie iskra jaśnie czysta,

Świętość, zapał i natchnienie!

Z tobą dusza raje prześni,

Myśl błękity by objęła.

O! Nad wszystkie wielbię pieśni:

„Jeszcze Polska nie zginęła!”^{[1], [2]}