Ujrzałem po raz pierwszy ją gdzieś w tłumie na ulicy

i pierwszym już spojrzeniem do swych stóp rzuciła mnie.

Zdumiony, tylko gębę głupio rozdziawiłem,

wybałuszyłem durne ślepia swe.

Poszedłem potem do niej, by zaśpiewać jej piosenkę,

lecz powiedziano mi, że w filharmonii właśnie jest.

Z gitarą w rękach, gębę głupio rozdziawiłem,

wybałuszyłem durne ślepia swe.

Gdy w któreś popołudnie słój z musztardą jej przyniosłem,

ma miła chwilę przedtem już raczyła skończyć jeść.

Na słój się gapiąc, gębę głupio rozdziawiłem,

wybałuszyłem durne ślepia swe.

Gdy w dniu urodzin rower jej w prezencie chciałem oddać,

jej kochający tatuś właśnie auto sprawił jej,

więc na rowerze siedząc, gębę rozdziawiłem,

wybałuszyłem durne ślepia swe.

A kiedy się z mą miłą pewnej nocy umówiłem,

po ciemku z jakimś typem strasznym pomyliła mnie.

Na ich umizgi patrząc, gębę rozdziawiłem,

wybałuszyłem durne ślepia swe.

Następnym razem nóż zabrałem, by z nią wreszcie skończyć,

lecz powiedziano mi, że śmierć przerwała życie jej,

więc z nożem w garści gębę głupio rozdziawiłem,

wybałuszyłem durne ślepia swe.

Nieutulony w żalu więc poszedłem na jej pogrzeb,

lecz ją cudownym trafem odratować dało się.

Z żałobnym wieńcem w dłoniach gębę rozdziawiłem,

wybałuszyłem durne ślepia swe.^[1]