(1) legon lub legun – charakterystykę legionisty, żołnierza polskiego walczącego u boku obcej armii, zamieścili redaktorzy okopowego pisma „Mina”, wydawanego w kompanii technicznej w Legionowie na Wołyniu (nr 3 z 9 kwietnia 1916):

„Jest to typ nowy, zrodzony dopiero w czasie obecnej wojny, a już pełen zagadek, stron jasnych i ciemnych, interesujący jak pensjonarka, – ‘legun’ to nie jest ‘cywil’, choć takim trąci, zwłaszcza gdy się go tytułuje ‘obywatel’, to nie jest żołnierz, bo nie posiada poczucia karności i obowiązku i poszanowania dla szarż, i nie jest urzędnikiem, bo urzęduje chyba wtedy, kiedy ma chęć do tego, jest to, żeby powiedzieć, indywiduum zupełnie odrębne od urodzonych dotychczas, jest to stwór stworzony zgoła nie na podobieństwo dotychczasowych tworów, oryginalny, a jednak mimo wszystkiego polski, szczerze polski. Twór ten ma liczne nazwy i przezwiska. Na ‘Hinterlandzie’ zowią go ‘łazikiem’, ‘dekownikiem’, w szpitalach ‘garusem’, na etapach ‘relutonem’, na linii ‘bomberakiem’, ‘obijakiem’, etc.”

(2) Wilk – komendant placu w Kętach. Pseudonimu tego używał Wilhelm Wyrwiński „Wilk” (1882–1918), malarz i grafik, od 29 września w Legionach, chorąży 5 pp, dowódca plutonu w kompanii ppor. Leopolda Kuli „Lisa”, legionista VI batalionu, porucznik z 1 listopada 1916 r., zginął w obronie Lwowa jako dowódca pociągu pancernego „Piłsudczyk”.

(3) „obywatel” – strzelec

(4) „kanarki” – popularna w Legionach Polskich nazwa żołnierzy i oficerów Żandarmerii Polowej Legionów Polskich. Nazwa pochodziła od koloru żółtych wyłogów na kołnierzach mundurów.