Jedzie ułan lasem,

Po pańsku, z hałasem.

/Piechur za nim bokiem, bokiem

Potrząsa tłumokiem./ bis

Jedzie ułan lasem,

Podkówki mu brzęczą.

/Piechur, za nim bokiem, bokiem

Z tornistra cielęcą./ bis

Nie ma tego domu,

Nie ma i tej chatki,

/Gdzie by, gdzie by nie kochały

Ułana mężatki./ bis

Kochają i panny,

Lecz kochają skrycie,

/Każda, każda za ułana

Oddałaby życie./ bis

Jedzie ułan, jedzie,

Konik pod nim pląsa.

/Czapkę zsunął na bok, na bok,

I podkręca wąsa./ bis

Jedzie ułan, jedzie,

Szablą pobrzękuje,

/Hej, uciekaj panno, panno,

Bo cię pocałuje./ bis

Kamasze na nogach,

Tornister ze skóry –

/Jakże was tu kochać, kochać,

Obrzydłe piechury?/ bis

Zaś u nas ułanów

To taka ochota,

/Lepszy, lepszy wąs ułański,

niż cała piechota!/ bis^[1]

Jedzie ułan lasem,

śpiewa sobie czasem,

a piechur na boku

pilnuje tłumoku.

Hop! ha! tramda rada rada,

tramda rada, tramda rada, rada.

Hop! ha! tramda rada, rada,

rada rada da.

Nie ma tego domu,

nie ma i tej chatki,

gdzieby nie kochały

ułana mężatki.

Hop! ha!…

Kochają i panny,

ale więcej skrycie,

każda za ułana

dałaby swe życie!

Hop! ha!…

Bo u nas ułanów

to taka ochota,

lepszy wąs ułański

niż cała piechota!

Hop! ha!…^[2]