Napisana została prawdopodobnie jeszcze przed I wojną światową. Zapomniana zupełnie w okresie międzywojennym, odżyła na nowo w 1939 roku. Przez wszystkie następne lata wojny, szczególnie zaś w 1943–1945, cieszyła się dużą popularnością w oddziałach partyzanckich. Śpiewano ją w Armii Krajowej, Armii Ludowej i Batalionach Chłopskich. Po zakończeniu wojny drukowana była wielokrotnie w broszurkach, sprzedawanych przez ulicznych śpiewaków, m.in. w zbiorku 16 piosenek Warszawy, niestety z błędami^[1].