Tam w pękach bzu, gdzie altana,

Żegnało dziewczę ułana.

Żegnaj dziewczyno kochana,

Idę na krwawy, na bój.

Zdobędę wrogów sztandary,

Zagrają sławę fanfary,

Tylko dochowaj mi wiary,

Wrócę do ciebie, jam twój.

A gdy nie wrócę, znajdziesz w polu mój grób,

Pierwej niż z tobą, jam z ojczyzną brał ślub,

Podaj mi usta, bo już czas wsiąść na koń,

Trąbka wzywa pod broń! Szable w dłoń! Wroga goń!

Szarża! Jak wicher mkną konie,

Padł młody ułan na błonie,

W oczach zwycięstwo mu płonie,

Ojczyźnie daje swą krew.

Tam w pękach bzu, przy altanie,

Zrywa się ciche szlochanie.

Nie czekaj dziewczę ułana,

Ułan nie wróci na zew.

Znajdziesz tam w polu z brzozy krzyż, z piasku grób,

To dla ojczyzny, jak graniczny tkwi słup,

Tam ukochany rycerz twój trzyma straż,

Otrzyj łzy, osusz twarz.

Z jego krwi Polskę masz!^[1]