Pozwól mi Twe męki śpiewać

I z czułością ubolewać,

O Baranku bez zmazy,

Który gładzisz me skazy.

Błagając Ojca łaskawie,

Jak pośrednik w ludzkiej sprawie,

Byłeś Krwią Swą zbroczony,

Na krzyżu rozciągniony.

By Cię pojmano zelżywie,

Męczono nielitościwie,

Przystąpił Judasz z rotą,

Tyś się poddał z ochotą.

Sędzię na życie czyhali,

W ręce katów Cię oddali,

Którzy Twe święte Ciało

Siekli, że Krwią spływało.

Wśród pogardy, pośmiewiska,

Lud koronę na skroń wciska,

Której kolce cierniowe

Srogo ranią Twą głowę.

Do krzyża Swego przybity,

Okrutną włócznią przeszyty,

Jezu Chryste umierasz,

Grzesznym niebo otwierasz.

Ponosisz, Jezu, te rany,

Aby Bóg był przebłagany.

Niechaj ból śmierci Twojej

Zmniejszy ból śmierci mojej.

Zbawicielu, z mej przyczyny

Zniosłeś męki tak bez winy,

Me grzechy na krzyż wbiły

I hańbą Cię okryły.

Żal mi Jezu, moich złości!

Już to spraw z Swojej litości,

Bym przez Cię odkupiony

Zasłużył być zbawiony.^[1]