Równie ślepego amanta jak ja

nie widział świat od czasów plejstoceńskich:

straciłem wzrok, z bliska gapiąc się w blask

jej czystych piersi, wybitnie panieńskich.

Przecudny kwiat na ciele cielęcia,

przecudne cielę przystrojone w kwiat.

Ten kwiat to to, co właśnie nas podnieca

i za nos wodzi nas, jak światem świat.

Śliczną, to fakt, stworzył ją dobry Bóg,

raz dotkniesz, drugi – wciąga cię jak wódka.

W miarę jedzenia stale apetyt rósł,

co robić? Dzień za jasny, noc za krótka…

Przecudny kwiat na ciele cielęcia,

przecudne cielę przystrojone w kwiat.

Ten kwiat to to, co właśnie nas podnieca

i za nos wodzi nas, jak światem świat.

Prościutkie dziewczę, że aż szkoda słów,

nie liczcie na wynalezienie prochu.

Coś za coś – na zewnątrz uroda cud,

a w środku rozum jak tabaka w rogu.

Przecudny kwiat na ciele cielęcia,

przecudne cielę przystrojone w kwiat.

Ten kwiat to to, co właśnie nas podnieca

i za nos wodzi nas, jak światem świat.

Lecz oto nadszedł ów fatalny dzień,

gdy dała nogę, raniąc mnie tym srodze,

i żadne ziółka, żaden klin, żaden lek

nie dały rady, czułem, że się kończę.

Drżałem z tęsknoty i wyłem jak pies,

czas, trzeba przyznać, jednak leczy rany,

chociaż skazała mnie na pewną śmierć,

ja żyję – trochę tylko załamany.

Przecudny kwiat na ciele cielęcia,

przecudne cielę przystrojone w kwiat.

Ten kwiat to to, co właśnie nas podnieca

i za nos wodzi nas, jak światem świat.^[1]