Przed oczy Twoje – Panie!

Krzywdy nasze składamy.

To żywcem pogrzebanie

W czyśćcowych mąk otchłanie –

Ran coraz nowych szramy.

Te gwałty i uciski

Nad miarę i nad siły,

Ten ból rozpaczy bliski,

Z którym się od kołyski

Zmagamy do mogiły.

Od dziada i pradziada –

Z pokoleń w pokolenia

Klęska dziedzictwem spada,

Zniszczenie i zagłada

W cmentarz nam Polskę zmienia.

A my w sercu i czynie

Tej Matce wierni zawsze –

I ufni, że nie zginie,

– Jak ojce – tak my ninie

W boje lecim najkrwawsze.

Płomień i miecz dokoła

Gniazda nasze wyniszcza –

Goreją miasta, sioła,

Zostaje ziemia goła

I poczerniałe zgliszcza.

Drzew martwe sterczą mary,

Wznosząc wśród pogorzeli

Zwęglone swe konary

Nad gruz i popiół szary...

– Gdzież ci, co dom ten mieli?!

Tam, w dali strzechy płoną,

Pożar słońce przesłania

Burych dymów oponą,

A w noc łuną czerwoną

Krwawi się do świtania.

Ziemia kulami zryta

I rowy ją podarły –

Podeptały kopyta

I krwią przesiąkł do syta

Kraj – głodem obumarły.

Ludzie chodzą jak cienie

Z przygasłymi oczyma –

I są jak te kamienie,

Których skargą – milczenie:

Płacz już się ich nie ima!

Przed oczy Twoje – Panie!

Przed miłosierne oczy

Ten niemy ból niech stanie!

I narodu błaganie –

Co krew za wolność toczy...

Bo my – Boże! wierzymy,

Że z tej krwawej topieli,

Którą z siebie toczymy,

Poprzez łuny i dymy

Jutrzenka złota wystrzeli!^{[1], [2], [3]}