Wszechmocny Panie, wiekuisty Boże,

Kto się Twym sprawom wydziwować może?

Kto rozumowi, którym niezmierzony

Świat ten stworzony?/bis

Gdziekolwiek słońce rzuca strzały swoje,

Po całym świecie słynie Imię Twoje,

A sławy niebo ogarnąć nie może

Twej, wielki Boże!/bis

Niech źli jako chcą Ciebie ważą sobie,

Z ust niemowlęcych wyjdzie chwała Tobie,

Ku wiecznej hańbie i ku potępieniu

Złemu plemieniu./bis

Twój czyn jest niebo; Twoich rąk robota

Gwiazdy te w górze, jaśniejsze od złota;

Ty coraz nowem światłem zdobisz wdzięczne

Koło miesięczne./bis

A człowiek cóż jest, że Ty, niestworzony

Wszystkiego Twórca i Pan niezmierzony,

Raczysz nań pomnieć? Czemże syn człowieczy

Godzien Twej pieczy?/bis

Takeś go uczcił i w dary pomnożył,

Żeś go z Anioły ledwie nie położył;

Postawiłeś go panem nad wszystkimi

Czyny Twoimi./bis

Dałeś w moc jego wszystkie bydła polne,

Dałeś i leśne zwierzęta swawolne;

On na powietrzu ptactwem, pod wodami

Władnie rybami./bis

Wszechmocny Panie, wiekuisty Boże!

Kto się Twym sprawom wydziwować może?

Kto rozumowi, którym niezmierzony

Świat ten stworzony?/bis^[1]