Zagrałem znów koncert, kolejny w tym roku,

przy świecach i starym lampionie.

Wyszedłem ubrany na czarno w półmroku,

stanąłem przy mikrofonie.

Zacząłem spokojnie, powoli, klasycznie,

jak zawsze tą samą piosenką.

Gitara mi grała, melodie lirycznie

a słowa tańczyły flamenco.

Zamknąłem więc oczy, zacząłem się bujać

i cały oddałem się muzyce.

A kiedy mnie nuty zaczęły przytulać,

poczułem, że jestem na szczycie.

 Ref.

 Muzyko, muzyko, daj poddać się fali.

 Wymieszaj z nutami nam przestrzeń.

 Muzyko, muzyko, daj grajkom by grali.

 Wypełnij melodią powietrze.

Gdy śpiewać skończyłem, to złudzeń nie miałem

i dreszcz rozczarowań mnie nie przeszył.

Bo chociaż tak długo i pięknie śpiewałem,

to znowu do samych pustych krzeseł.

Ja kocham muzykę, więc śpiewam bo muszę.

Czasami też bez publiczności.

A teatr choć pusty, to siedzą w nim dusze

i wiernie słuchają w ciemności.

 Ref.

 Muzyko, muzyko, daj poddać się fali.

 Wymieszaj z nutami nam przestrzeń.

 Muzyko, muzyko, daj grajkom by grali.

 Wypełnij melodią powietrze.^[1]