To chyba mój największy, komercyjny sukces. Oficjalnie sprzedano ponad dwa miliony płyt i kaset z piosenkami małej Natalki. A ile pirackich? Do tamtej pory dla dzieci pisano infantylną muzykę z naiwnymi tekstami. Nikt nie chciał tego śpiewać, także moja czteroletnia córeczka, a śpiewać uwielbiała. Ale skoro ma się tatę kompozytora, to tata chce napisać coś co się córce podoba. Ale to były takie domowe zabawy. Aż w 1983 r. telewizja zaproponowała mi duży program poświęcony moim piosenkom. To było już po śmierci Ani. I pomyślałem sobie, że skoro Ania nie może wystąpić, to chcę pokazać kogoś, kogo po sobie zostawiła. Tego dzieciaka. Napisałem coś niby takiego z dziecięcą nutką, ale to było nowocześnie zaaranżowane. No i zabrzmiało. Tekst zamówiłem u Jurka Dąbrowskiego. Przyjaźniliśmy się, Natalka mówiła do niego „wujku”. Po prostu świetny kontakt. I świetne teksty. Genialnie wtopione w mentalność dziecka. W tym nie było żadnego fałszu, dlatego rówieśnicy natychmiast ją zaakceptowali – wspomina Jarosław Kukulski^[1].