Radujmy się bracia mili, gdyż dziw nad dziwy!

Swego Syna zesłał na świat Bóg dobrotliwy.

Przyszedł Bóg na świat, by zbawić nas ludzkie plemię

Z mocy grzechu, przez to przyniósł radość na ziemię.

Obietnice się spełniły od Boga dane,

Gdy to Dziecię dla nas biednych z nieba zesłane;

Wszak Zbawiciel dla nas zstąpił na ziemskie niwy

Z tronu Swego niebieskiego, On Bóg prawdziwy.

I Anieli się weselą i tak śpiewają:

„Pan Bóg chwałę, ludzie pokój niechaj tu mają”.

Gwiazda cudna nad stajenką wesoło płonie,

Ale większa miłość ku nam w Jezusa łonie.

O z ufnością i miłością doń się zbliżajmy,

Pokłon Boski, hołd królewski Dzieciątku dajmy,

Prośmy także o to, byśmy na naszej ziemi

Mogli śpiewać Jemu chwałę będąc wolnemi.

On wprowadzi nas do nieba, do tej ojczyzny,

Dokąd wstąpił uwielbiony, i wskaże blizny,

Które poniósł walkę tocząc z wrogiem zbawienia,

Tam będziemy wiecznie śpiewać radości pienia.^[1]