Nie wiem, czemu znoszę twoje humory.

Nie wiedziałam, że aż tyle masz wad.

Czemu patrzysz na mnie z góry

i wystawiasz znów pazury?

Przestań wreszcie, zachowujesz się jak gad.

Czemu patrzysz na mnie z góry

i wystawiasz znów pazury?

Przestań wreszcie, zachowujesz się jak gad.

Czemu ciebie właśnie wybrałam – nie wiem.

Chyba byłam ślepa – ty pewnie też.

Tak, przyznaję – kiedyś kochałam ciebie,

ale wszystko mija, ty o tym wiesz.

Krótko mówiąc, mam jedyne życzenie:

nie proś o nic, zabierz te snopy róż.

Nie przepraszaj, nie potrzeba.

Ja do ciebie sił już nie mam –

wiem, że nigdy się nie zmienisz, szkoda słów.

Nie patrz tak bezradnie jak pies.

Powiedz, czy sam wiesz, czego chcesz.

Ściskasz tak, że aż brak mi tchu –

czuły bądź i kołysz do snu.

Nie wiem czemu tak mnie mocno całujesz.

Nie chcę ciągle słuchać wciąż nowych bzdur.

Nie mów do mnie o miłości,

nie domagaj się nagości,

nie rozrabiaj, bo pogubisz resztki piór.

Nie mów do mnie o miłości,

nie domagaj się nagości,

nie rozrabiaj, bo pogubisz resztki piór.^[2]