Rozkaz padł... I stanęła szara ćma w szeregu.

Błyska szabla. Już pędzą!... Po kwiecistej błoni

miga się huf straceńców rozpętany w biegu,

śmierć przed nimi - w nich gromy - a wicher ich goni!

Jezus, Maria! Dopadli... Już pierwsze okopy

zniknęły pod kopytem. Wichura rwie dalej,

niepomna, że śmierć żniwa swego zbiera snopy.

Już drugi okop tonie w szarej jeźdźców fali...

Przed ułana polskiego skłoń się majestatem:

gdzie czwartego okopu szarzeją się smugi,

dojdź po trupach święconych polskiej krwi szkarłatem!

Sześciu doszło! Ułanów polskich szwadron drugi!^{[1], [2], [3]}