Nie rzucim Ciebie, Wodzu nasz,

nie damy pogrześć sprawy!

Sztandar, przy którym wiernie trwasz,

oddamy Bogu krwawy!

Nie wyrwie nam go swój, ni wróg –

Tak nam dopomóż Bóg!

Nie spoczniem, póki w proch i pył

nie legnie przemoc wraża!

Zaczerpniem z ducha Twego sił;

z wiarą, co cuda stwarza,

śmiało po złoty siegniem róg –

Tak nam dopomóż Bóg!

Pójdziemy, gdy zapalisz wić,

na kule i na druty!

Choćby w katordze przyszło zgnić,

nie złożym szabli póty,

póki zhańbiony Polski próg –

Tak nam dopomóż Bóg!

Nie straszne dla nas gromy burz,

ani więzienia mury,

bo cóż dla ducha kraty, cóż

wiezienia mrok ponury?

Nie zlękniem się podziemnych dróg –

Tak nam dopomóż Bóg!

Wszak na sumieniach polskich my

ołowiem dzisiaj legli – – –

Podłym zmącili słodkie sny,

jak grom z tatrzańskich regli – – –

Wolność, by tęczy błyśnie łuk –

Tak nam dopomóż Bóg!

O, niedaremny był Twój trud

i niedaremne znoje!

O, cześć Ci, sława, coś nas wiódł

na pierwsze z Moskwą boje!

Przeorze Polskę dziś Twój pług –

Tak nam dopomóż Bóg!^{[1], [2]}