Dziewiętnasty był wiek

w kraju tym grasował Joan Serra

i, jak niesie stara wieść

nazywano go La Pera.

Łaknął wciąż niewinnej krwi

a krzyk mordowanych ludzi

do dziś wśród cyprysów brzmi:

– Zmiłuj się, zmiłuj się!

– Nie zabijaj mnie

bo mam synów dwóch i żonę

forsy dam ci, ile chcesz

błagam, oszczędź życie moje!

Nie zabijaj mnie

na mą matkę cię zaklinam!

– Lepiej módl się, i to już!

– Zmiłuj się, zmiłuj się!

Oto któregoś dnia

do Najświętszej Panny z Karmelu

pewien człowiek modły słał

przy dwóch świec łagodnym płomieniu

i już góry i drogi

powtarzają krzyki ludzi

mordowanych bez litości

to La Pera kraj znów łupi

– Nie zabijaj mnie

bo mam żonę i dwóch synów

forsy dam ci, ile chcesz

lecz pozostaw mnie przy życiu!

Nie zabijaj mnie

na mą matkę cię zaklinam!

– Lepiej módl się, i to już!

– Zmiłuj się, zmiłuj się!

Lecz dziś, Joanie Serra

dwaj żołnierze cię schwytali

dzisiaj ci zabrakło szczęścia

i oto siedzisz za kratami.

I nazajutrz, gdy wstał świt

gdy już nań czeka szubienica

z ust La Pery płynie krzyk

to jego ostatnia modlitwa

– Gdy powieszą już mnie

gdy mi serce bić przestanie

gdy się skończy życie me

i do fosy wrzucą me ciało

niech ktoś modlitwę zmówi za mnie

do Najświętszej Panny z Karmelu

i niech świece dwie zapali…

Nie uczynił tego nikt^[1]