W tamtą noc morska śmierć wzięła stu rybaków z Grimsby Town

Od Yarmouth aż do Scarborough setki innych wzięła nam.

Nasze kutry i trawlery, wiele innych statków też,

Walczyły długo w ciemną noc i znalazły grób na dnie.

Widzę jak tam, na kutrach stawiają żagle i 

W dół rzeki Humber płyną już, na Północne będą szli.

A na każdym z nich załoga do roboty aż się rwie,

By harować pośród groźnych fal i zarobić znów na chleb.

W tamtą noc morska śmierć...

Znowu widzę ich z daleka, jak żegnają stały ląd,

By trafić na ławicę ryb, rzucić sieci w morza toń.

Kurs obrany, klar na linach, na decku wszystko gra.

Rozpiętych żagli widać biel i burtowych świateł blask.

W tamtą noc morska śmierć...

Teraz jakbym słyszał szypra głos: „Refować przyszedł czas!

Czarne chmury coraz bliżej są, zaraz sztorm dopadnie nas”

Kilka godzin po północy groźnie wył na wantach wiatr

A maleńki kuter zmagał się z potęgą wielkich fal.

W tamtą noc morska śmierć...

Tę październikową, straszną noc pamiętam po dziś dzień

Kikuty masztów, gafli, rej wyrzucił sztorm na brzeg.

Wiele było serc walecznych, wiele smutku w sercach żon.

Wielu dzielnych młodych chłopców pochłonęła morska toń.

W tamtą noc morska śmierć wzięła stu rybaków z Grimsby Town^[1]