Pi pi pi pi pi

Jestem sam, tak bardzo sam

Kropla w morzu, atom krzesła

Z nadzieją patrzy, czy siądzie na nim ktoś

Twoja pupa, niech sposiądzie

Niech ciepło jej przeniknie

Do mnie, przeze mnie, na przestrzał.

Jestem sam, tak bardzo sam

Pyłek kwiatowy, który zapyli – owszem

Ale nawet nie wie co,

Mógłbym oddać to, co mam

Ale czy ktoś weźmie?

Mnie, ode mnie, na zawsze.

 Dotknij mnie i weź ze sobą,

 Dotknij dłoni i za nią chyć

 Ale nie bez dotykania

 Bez dotykania to nie.

 Bym wolał z dotykiem

 Da się, się da się?

Jestem pusty, a czasem jakby nie

Jest we mnie coś, co oszałami

Ciebie lub cie,

lubcie, lubcie, lubcie cieciecie go!

Weź mnie, wołami.^[1]