„Kiedyś rozprawiałem z przyjaciółmi na temat talentów słowotwórczych sądeczan. Doszliśmy do słowa bejdok. (…) Bejdok jako synonim głupka do tego stopnia mi się spodobał, że postanowiłem mu poświęcić piosenkę. Uznałem wówczas, że atrybutami bejdoka są akcenty szpanerskie: przylizana pomadą fryzura i telefon komórkowy. Komórki wówczas dopiero wchodziły w życie, więc dla zadania sobie szyku, niektórzy korzystali z nich w sposób ostentacyjny, nawet wtedy, gdy nie dzwoniły. (…) Premierowe wykonanie na długo zapadło w pamięć słuchaczy (…) W momencie gdy zacząłem refren słowami:

Poznasz go zawsze: glanc-fryzurka

Łeb w brylantynie i komórka

To moment, w którym jego glaca

W bejdoczym stanie się zatraca

– na widowni rozległ się dzwonek telefonu komórkowego. Publiczność ze śmiechu zawyła, a właściciel telefonu (…) trochę się skonfudował, choć nie na tyle, żeby rozmowy nie odebrać”^[2].