Niedaleko od Krakowa, – ooo!

Stoi góra tam zamkowa, – ooo!

Na niej kościół murowany, – ooo!

A w nim okna, drzwi i ściany, o–o–o!

Był tam dziad, cudownik wielki, – ooo!

Co w pułapie liczył belki, – ooo!

Zamiast trzy, to liczył osiem, – ooo!

I ten cud po świecie głosił, o–o–o!

Stał się cud pewnego razu, – ooo!

Dziad przemówił do obrazu, – ooo!

A obraz mu ani słowa, – ooo!

I skończyła się rozmowa, o–o–o!

Organista z bakałarzem, – ooo!

Jedli kluski za ołtarzem, – ooo!

Bez widelca i bez łyżki, – ooo!

Poparzyli sobie pyski o–o–o!

Rudy dziadek, ruda babka, – ooo!

Rudy ojciec, ruda matka, – ooo!

I ja także rudy byłem, – ooo!

I z rudą się ożeniłem o–o–o!

Rudy ksiądz nam śluby dawał, – ooo!

Rudy organista śpiewał, – ooo!

Dziecko nam się urodziło, – ooo!

I też, psiakrew, rude było o–o–o!^[1]