Stoją domy

jak z obrazów Canaletta,

czas patyną

szare mury pooblekał.

Stare drzewa

okiem ptaków patrzą na nas,

czas nie mija,

zatrzymany w złotych ramach...

       Stara Warszawa

       odchodzi w cień.

       Stara Warszawa...

       Gdzie to dziś jest?

       /Widok na Zamek,

       na praski brzeg.

       Mistrzu Bernardo,

       gdzie to dziś jest?/bis

Stoją płótna

zmiennym losem naznaczone,

pokolenia

tu kreśliły swą historię.

Oczy okien,

w dniach pożogi wypalane,

dzisiaj słońcem

wybiegają na spotkanie...

       Stara Warszawa...

Stoją domy,

jak z obrazów Canaletta,

po Krakowskim

z turystami mknie kareta.

A maluchy

akwarelą umazane,

wyobraźnią

malowany barwią Zamek...

       Stara Warszawa

       odchodzi w cień.

       Mistrzu Bernardo,

       tak to już jest...

       /Widok na Zamek,

       na praski brzeg.

       Stara Warszawa

       nowa dziś jest!/bis^[2]