Starym Ojców naszych szlakiem

przez krew idziem ku wolności!...

Z dawną pieśnią – dawnym znakiem –

my – żołnierze sercem prości,

silni wiarą i nadzieją,

że tam kędyś świty dnieją!

Zawołały ku nam z dala

starych haseł złote dzwony! –

Zaszumiała kłosów fala...

wiatr z dalekiej powiał strony

i na złotym grał nam Rogu

pieśń o Sławie – i o wrogu!

Zamarzły się nam czyny

spod Grochowa – Ostrołęki –

Krwawych ojców krwawe syny

zapragnęlim świeżej męki,

bowiem w grobach kości stare

wciąż wołały: „Exoriare(1)!”

Starym Ojców naszych szlakiem

przez krew idziem w nowe zorze! –

Z dawną pieśnią – dawnym znakiem,

po wyroki idziem Boże,

w przełomowej dziejów chwili,

którą w snach my wymodlili!

Niech za nami nikt nie woła!

Niech tam po nas nikt nie płacze!

Górą jasne niesiem czoła –

radość w piersiach nam kołacze,

duma ogniem lica płoni,

że idziemy – jako Oni!

Starym Ojców naszych szlakiem

przez krew idziem w jutra wschody,

z dawną pieśnią, dawnym znakiem,

na śmiertelne idziem gody,

by z krwi naszej życie wzięła

Ta – co jeszcze nie zginęła!^{[1], [2], [3]}