Szturmują bramę! Kłódek trzask!

Ze wszystkich stron rozgrzane twarze

Straż puszcza pod naciskiem mas

Wpadają w chłodne korytarze

Wołając – czas! Już czas! Już czas!

Gną się parkiety pod naporem

Zrośnięte otwierają drzwi

Wśród rzeźb, obrazów i ubiorów

Z przepisów barwna ciżba drwi

I woła – wzoru! Wzoru! Wzoru!

Muzeum wszystkich nie pomieści

Więc ciągną przez pamiątek zbiór

A ci, co już raz całość przeszli

Z powrotem zamykają sznur

Wołając – treści! Treści! Treści!

Patrzą na szable, katafalki

Procesja zamienionych w lud

Błamy sztandarów rozpostartych

Wybrzmiałych pieśni zwoje nut

I krzyczą – walki! Walki! Walki!

I cisza tej zapada miary

Gdy nagle wiedzą, czego chcą

Ci, którym przeznaczono mary,

A którzy o swe życie drżą

Ale wołają – wiary! Wiary!

– Ofiary – echem mury drwią.^[2]