Nosił ci mnie konik gniady,

Nosił prędko, nie powoli.

Aż mnie zaniósł do niewoli,

Skąd uciekać nie dam rady.

Koniu mój – koniu mój,

W niewolęś mię poniósł!

Koniu mój – koniu mój,

W niewolęś mię poniósł!

Tak to było: późna pora,

Trza koniowi ulżyć w biegu,

Trza pomyśleć o noclegu.

Zaniósł ci mnie koń do dwora.

Koniu mój…

A we dworze tym panienka,

Oczy czarne, roześmiane,

Dwa buziaki, dwa rumiane

I usteczka jak wisienka.

Koniu mój…

Obróciła na mnie oczy,

Powiedziała słówko grzeczne,

Zaplątała w niebezpieczne

Więzy czarnych swych warkoczy.

Koniu mój…

Dziś uciekać nie dam rady,

Chociaż wiem, że tam w szwadronie,

Chłopcy śmieją się i konie,

Rotmistrz z gniewu chodzi blady.

Koniu mój…

Taka już ułańska dola,

Że gdy raz do dworu trafi,

To się wyrwać nie potrafi,

Każdy buziak dlań niewola.

Koniu mój…^{[1], [3]}