Czekając na pewien telefon, który niczego nie zmieni

wargi zanurzam w winie, a myśli zanurzam w jesieni

(Ta jesień nie metafora – zwyczajna roku pora)

I choć pomyśleć dziś o tym jest nieszczególnie miło

choć się ta jesień zdarzyła,

jesienią się nic nie zdarzyło.

A teraz już dawno wiosna i rok też zupełnie inny

I nie wiem na co tak czekam

i czemu jestem taki dziecinny

Śmiesznie się żyje nadzieją,

która na nic nie opiewa

po prostu jakiś tam brzęczek

i w ciszy nieduża przerwa

Podnoszę szybko słuchawkę

serce pospiesznie mi tyka

A po cholerę tak tyka

To znowu jakaś pomyłka

Lecz takie rozczarowanie

powinno krótką być chwilką

telefon, na który czekam,

byłby dopiero pomyłką

Przeto doradzić rozsądnie

miałby mi każdy prawo

bym nie z nadzieją czekał,

a raczej czekał z obawą

Na ten cholerny telefon,

który niczego nie zmieni

I pewnie lepiej, że milczy

choć mija tyle jesieni, choć mija tyle jesieni...^[1]