Z pożycia rodzinnego

Figowy zdejmę listek

I wyznam coś strasznego

Mam żonę tenisistkę

Choć jest mistrzynią w sporcie

Dla żartów bądź dla zmyłki

Wciąż w życiu jak na korcie

Gra podkręcone piłki

I wyobraźcie sobie

Nie mogę robić błędów

Gdy tylko coś przeskrobię

Wykańcza mnie z backhandu

Nie mogę się zezłościć

Popatrzeć nań z ukosa

Bo żona bez litości

Gra forhendowym crossem

Gdy zdarzy się, choć rzadko

Że z kumplem się uchleję

Już żona tkwi pod siatką

I kończy mnie wolejem

Gdy chcę zaś napyskować

Że mnie się nie podoba

To żona mi bez słowa

Za kołnierz wrzuca loba

A gdy się rozleniwi

I nie chce jej się kłócić

Potrafi mi złośliwie

I finezyjnie skrócić

Gdy stawiam się okoniem

Lub choćby jej zaprzeczę

Już jest wymiany koniec

Bo żona kończy smeczem

Gdy ostro przeholuję

I z inną damą hasam

To żona się odkuje

I zaserwuje asa

W małżeńskich tkwiąc kryzysach

Sam siebie pytam czemu

Cholerna gra w tenisa

Jest sportem dżentelmenów?^[1]